Poszukiwania.pl

Zawsze po nocy spędzonej w pracy zastanawiam się jak długo człowiek może wytrzymać bez snu. Otępiałe zmysły przekazują obraz, dźwięk z takim opóźnieniem, że po prostu można się przewrócić i dopiero leżąc to zauważyć. Jest listopad, wsiadając do auta czułem jak buty ślizgały mi się po parkingu, widać nawiedziły nas pierwsze przymrozki. Gdy wyjeżdżałem z miasta, czarny kot wałęsając się po poboczu swym charakterystycznym stylem kociego wałęsania przebiegł mi drogę, po czym zatrzymał się i patrzył tak jakby był dumny z siebie, że zdążył. Ciekawe czy jest na świecie ktoś na tyle inteligentny by zrozumieć sens postępowania kotów w takich sytuacjach. Jadę coraz wolniej, zdaje się jakby cały świat zwalniał, a może już zwolnił, tyle że ja jeszcze tego nie zauważyłem. Na skraju lasu zdaje się widzieć błyskające białe tyłki sarenek niestety tak samo głupich jak i ten kot, no nic, trzeba na nie uważać bo nigdy nie wiadomo, kiedy zechcą przebiec na drugą stronę drogi. Tysiące myśli nawiedza moją zmęczoną głowę w tym bardzo niestosownym momencie, z całych sił skupiam się na drodze. Nie mija mnie żaden samochód, jestem tylko ja i ten czarny pas asfaltu a po bokach zmarznięty las. Gdyby się tak przyjrzeć to zdaje się zauważać coraz to więcej bezlistnych już prawie drzew liściastych, dęby i buki no a teraz pasmo krzewów. Jest jeszcze na tyle ciemno by mogło się wszystko pomieszać, wyobraźmy sobie tylko, że wracam z dwunastu godzin pracy dziennej a nie nocnej i że to właśnie robi się już noc a nie wstaje dzień. Co za różnica, i tak ten dzień prześpię. Sen to jest to, czego właśnie teraz najbardziej mi potrzeba. Powieki stają się coraz cięższe, kierownica zdaje się jakby gumowa, a może to tylko sen, może ja w ogóle teraz nie jadę autem. Pojawia się przede mną lipowa aleja, grube drzewa tworzą tunel, którym właśnie się przemieszczam. Mijając każdą parę drzew czuję się coraz bardziej śpiący, w pewnej chwili, której także nie zauważyłem odleciałem świadomością od reszty całej rzeczywistości tak jakbym był totalnie poza nią. Tępe uderzenie przeistaczające się w nieznośny pisk w moich uszach przywraca mnie powoli do rzeczywistości, z czasem i pisk staje się wyparty pulsującym bólem mojej stopy. Chcę ją dotknąć dłonią, jednak nie sięgam, do brzucha przylega mi tak silnie deska rozdzielcza auta, że aż zaczyna mi się robić słabo.

Zimny podmuch wiatru owiał mi twarz, przetarłem ją z drobinek szkła, wszędzie walało się to szkło. Ostre krawędzie kwadracików cięły moją dłoń tak zmarzniętą, że nawet tego nie czułem. Ruszając prawą ręką odkryłem, że coś jest nie tak z moim barkiem, cały się tak jakoś dziwnie ruszał, nagle ręka zdrętwiała na tyle, że nie dało się nią już ruszyć. Chłód zaczął przenikać przez moje ciało sprawiając, że stawałem się coraz bardziej senny. Tak, wreszcie dotarło, rozbiłem się autem.
Przenikliwy ból ramienia zbudził mnie nagle, ktoś nim szarpie, coś mówi, widzę młodego chłopaka w grubym szarym płaszczu zapiętym na takie dziwne haki z koroną.

Koń zaczął nagle rżeć, zaczął też wiać wiatr, widzę, że Johan mówi do mnie, nie słyszę jednak jego słów. Zasłonił mi go koń, ten nagle wsiadł na niego, u boku jego szarego, grubego, mundurowego płaszcza przypięta była szabla, którą nagle odsłonił wsiadając. Mówił do mnie uśmiechając się, machnął ręką na pożegnanie, świat zaczął tak mocno wirować, że rozpłynął mi się w powietrzu, straciłem przytomność.

Pik, pik, pik… słyszę ten dźwięk i wyobrażam sobie wykrywacz metali, który popikuje przy kapslu „polmos” od wódki. Kupiłem w lato wykrywacz, bywałem z nim na plaży z rana, gdy jeszcze nie grzało tak mocno. Pik, pik, pik… Otwieram oczy i jasność mnie oślepia, przy ręce, której nie czułem wcześniej czuję już… kroplówkę. Jestem w szpitalu, obok mnie maszyna pika, przy niej stoi pielęgniarka i mówi „budzimy się!”. Nie, to się dzieje za szybko, cała biel pomieszczenia tak razi, nie mam sił.
Zamykam oczy i znów jestem sam, znów koło tej lipy przy alei, idę w stronę pola, wychodzę na miękką orankę, dookoła zbiera się mgła, na środku pola stoją dwa słupy tworzące jakby bramę, rzeźbione są we wzory gotyckie przedstawiające trzygłową postać. Przestrzeń między słupami wydaje się rozmazywać, czuję, że muszę przez nią przejść, im bliżej jestem tego przejścia tym większa mgła otacza mnie tworząc drogę tylko i wyłącznie do owych słupów. Mijam słupy i przekraczam wrota, w momencie przejścia wydaje mi się, że lecę, coraz szybciej, lewituję zaraz nad ziemią z niewyobrażalnym pędem, napawa mnie ogromny strach, czuję, że zaraz się rozbiję, otwiera się przede mną ogromna przestrzeń pola, stoją na nim niebieskie i czerwone postacie przyglądając się temu jak pędzę, mijam ich dziesiątki, każdy się za mną odwraca, dolatuję do dębowego lasu, czuję jak moje ciało przebija się przez gałęzie i łamie, niewyobrażalny ból przenika moje ciało rozbijające się o drzewa zwalniając na tyle, że zaczynam rozbijać się o ziemię. Wpadam nagle do dołu, są w nim czyjeś zwłoki, czuję jak wbijają mi się kości w ciało. Unoszę głowę
i widzę dookoła mnóstwo takich dołów z ciałami porozrywanymi, zupełnie jakby zjedzonymi. Zapach stęchlizny i krwi, mrok ogarniają mnie ze wszystkich stron, ból całego ciała i lęk przeraża tak bardzo. Otacza mnie cisza, dęby dookoła zdają się przyglądać temu całemu zamętowi, który wprowadziłem pojawiając się tu. Akcję zaczynam oglądać z punktu obserwatora, widzę jak dwie istoty podbiegają do mnie bojąc się czegoś panicznie, polewają mnie jakimś płynem po czym wpychają coś ogromnie gorzkiego w usta i sypią białym proszkiem. Jeden z nich rozejrzał się dookoła i wyszeptał z wielkim strachem „żercy”. Nagle uciekli zostawiając mnie samego. Zdezorientowany rozglądam się dookoła, wszędzie gnijące sztywne zwłoki leżące w dołach, poprzerastane szarą trawą i coraz bardziej intensywny zapach krwi. Dostrzegam postaci biegające dookoła cmentarza, zataczające koła coraz bliżej mnie. Widzę wreszcie, że poruszają się bardzo szybko na czterech kończynach galopując, są coraz bliżej, przenika mnie coraz to silniejszy strach i motywujące do ucieczki przerażenie, widzę ich ciała, to ludzie biegający na czterech kończynach, mają przerośnięte dłonie i ogromne pazury, bardzo ostre, nie posiadają głów, w ich miejscu znajduje się obcięta szyja z której obficie sączy się jasnoczerwona krew. Chwyta mnie jeden za ubranie w tułowiu unosząc jedną ręką do góry po czym wydaje taki okropny dźwięk chrapania, charczenia, drugą kończyną, jednym cięciem w przypływie złości odcina mi głowę.
Czuję w sobie śmierć, leżę w trawie długo. Czuję, że moje mięśnie są kompletnie sztywne, leżę tak aż wpadam na pomysł by wstać. Wstaję bez problemu i widzę tłumy… masa istot rozmawia, słyszę śmiechy, każda z osób wcześniej leżących w tym momencie stoi i rozmawia, nadal są w stanie rozkładu. Pragnę zrobić krok, lecz noga mi ucieka, odkrywam, że jest totalnie pogruchotana, jednakże mogę się przemieszczać sunąc zaraz nad ziemią. Mknę więc do stojącego obok żołnierza i wyrywam mu broń, krzyczę sapiąc, z ogromnym przerażeniem pragnę umrzeć, oddaję kilka strzałów w tułów czując rozrywające szarpnięcia pocisków, chcę strzelić sobie w łeb, nie czuję głowy, nie mogę w nią wycelować, napawa mnie to złością i przeraźliwym lękiem…

Teraz już wiem, w lesie, który mi się śnił jest to zapomniane cmentarzysko. Po tym śnie zbudziłem się już normalnie funkcjonując. Byli przy mnie bliscy, otarłem się o śmierć, jednak silniejsza była we mnie siła życia. Opowiadano mi, że pomoc wezwała kobieta jadąca zaraz za mną, wszystko widziała, zasnąłem i rozbiłem się na drzewie. Po piętnastu minutach zabrała mnie karetka. Z czasem dochodziłem do siebie, zajęło mi to kilka miesięcy, kości się pozrastały. Miałem wtedy dużo czasu na zgłębianie wiedzy na temat rejonu, w którym miałem wypadek. We wrześniu przejeżdżając tamtędy zatrzymałem się przy owym polu z moich snów, w oddali był las, jednak bałem się tam wejść. Wyjąłem wykrywacz z auta i przespacerowałem się po orance, znalazłem tam mnóstwo ołowianych kul karabinowych, elementy okucia starej księgi oraz guziki huzarów pruskich. Znalazłem też jeden ciekawy guzik z gorejącym granatem, na odwrocie miał napis „Paris”. Był to guzik z munduru grenadiera napoleońskiego. Jeśli by uwierzyć opowieści Johana, którego fakt faktem rzeczywiście przy mnie wtedy nie było, to pod tym polem w ziemi pogrzebanych jest wielu grenadierów o których w dzisiejszych czasach nikt już nie pamięta. Najciekawsze było to, że pod lipą, na której zatrzymał się mój samochód, od strony pola wykrywacz zlokalizował mocny sygnał, kopiąc wydobyłem kawał filcowej szmaty, była poprzerastana korzeniami traw i lipy, rozlatywała się w dłoniach. Na tej szmacie były guziki oraz haki ozdobione koroną. Był to kawałek munduru żołnierza pruskiego z czasów pierwszej Wojny Światowej. Przetarłem w palcach hak, który odleciał od tkaniny, wtedy dopiero przypomniałem sobie ubiór Johana, miał identyczne guziki i haki.
Zwykłe pole, na którym stoję, co roku było polem żyta, dziś sam sobie udowodniłem prawdę, jest to pole bitwy, i to nie jednej…