Poszukiwania.pl

Zupełnie niespodziewany temat, jaki planowaliśmy zawrzeć w kolejnych publikacjach Poszukiwań zakłóciła nasza weekendowa wycieczka w teren. Egzotyka – czyli wg definicji Kruka - to wszystko co się rusza, a nie jest człowiekiem.
W kolejnym numerze gazety znaleźć się miał ciąg dalszy listy naszych ptasich sprzymierzeńców. Licząc, że mróz w lesie także trzyma wybraliśmy się z Krukiem na badanie grubości lodu i stopnia zamarznięcia gleby, aby przystąpić do badań na bagnach. Niestety mrozu w lesie nie spotkaliśmy. Opierając się na naszych ptasich konfidentach, nie rozglądaliśmy się nerwowo po okolicy.

Niestety, nie trafiliśmy na żadnego z naszych pomocników, ale również śnieg może nam pokazać sporo ciekawych informacji. Trafiliśmy na masę śladów, świadczących o tym, że „las żyje’’ i nie tylko my tam działamy.
W związku z takim ogromem tropów pozostawionych na śniegu postaram się zebrać i przedstawić najbardziej popularne.

Zając porusza się zazwyczaj skokami pozostawiając bardzo charakterystyczne odciski. Każdy pojedynczy trop składa się z czterech odbić, z których dwa mniejsze leżące prawie w linii prostej, to ślady łap przednich, zaś dwa większe znajdujące się przed nimi to ślady łap tylnych. Ślady zająca są łatwe do rozpoznania właśnie przez tą dużą różnicę w wielkości łap tylnych i przednich.
Tropy lisa podczas marszu ułożone będą wzdłuż prostej linii środkowej.

Tymczasem tropy psa będą nieregularne, często będą odbijały na bok, zmieniały kierunek, czy też szły zygzakiem

Zarówno sarna, jeleń, łoś i dzik należą do zwierząt kopytnych i rozróżnienie ich między sobą może stwarzać kłopoty. Najłatwiej rozpoznać tropy lochy – przewodniczki stada dzików na wysokim śniegu. Wtedy przewodniczka stada brnąc przez śnieg rysuje po nim brzuchem tworząc ślad, po którym przechodzi reszta grupy, stada. W pojedynczy tropie dzika racice są zawsze otwarte
w kształcie litery V, w przeciwieństwie do innych kopytnych u dzika wyraźnie odbita jest szpila (ślady palców szczątkowych, które u dzika są bardzo nisko).

Tropy łosia ze względu na swój duży rozmiar można jedynie pomylić z tropami bydła domowego. Ale w naszych lasach krowy już dawno nie chodzą. Podstawową różnicą jest ostrzejszy trop racic
i dłuższy krok, który u łosia wynosi około 1 metra. Zaś racice krowy są szersze, a ich odcisk ma postrzępione brzegi, ze względu na większe zniszczenie racic.

Racice sarny są mniejsze od dzika i mają ostro zakończone krawędzie, które wyraźnie odbijają się
w śniegu. Podczas kłusu racice tylne sarny trafiają prawie w odbicie racic przednich.

Są to najbardziej popularne ślady jakie możemy spotkać w naszych lasach
i polach (pomijam ślady trzeźwego lub pijanego leśniczego, ale to wg powyższych sami możemy rozpoznać). Ślady wilków, rysiów, myszy polnych, gronostai, łasic pomijam, aby sprowokować Was do własnego rozwinięcia tematu.